بی اسم

اگه یه وقت براتون پیش اومد که خواستین زیرنویسی رو با فیلمی هماهنگ کنین و دیدن برنامه VobSub بالا نمیاد VobSub رو پاک نکنین که دوباره نصب کنین، دنبال ورژن های جدیدش هم نگردین، دنبال برنامه مشابه هم نگردین (من که پیدا نکردم)، خلاصه کار خاصی نیاز نیست بکنین غیر از اینکه یه نگاهی به لیست برنامه های نصب شده رو سیستمتون بندازین، می بینین برنامه ای به نام اینترنت اکسپلورر۸ رو سیستمتون نصبه که سر فایلی با نام  mfc42u.dll با VobSub دعوا داره. اینترنت اکسپلورر رو که پاک کنین مشکل برطرف میشه.

صرف رخ دادن همچین پدیده ای مزخرف بودن یکی از دو برنامه فوق رو نشون میده، VobSub با حجم ۷۰۰ کیلوبایتیش می تونه هر کاری با هر زیرنویسی انجام بده و به همین دلیل اصلن هم برنامه مزخرفی نیست.

بسمه تعالی
بدین وسیله به اصلاع کلیه دوستان حقیقی و مجازی و بستگان دور و نزدیک می رساند که اگر به خانه ما آمدید ای مهربانان برایمان هرچه می آورید بیاورید فقط شیرینی تر نیاورید، مخصوصن از نوع خیلی ترش که همیشه می آورید، چرا که این جانبان از هرگونه شیرینی تر تنفر داشته و در حضور به دلیل رو دربایسی و در خفا به دلیل خساست مجبور به مصرف تمامی شیرینی های مذکور شده و متعاقبن مجبوریم پای لرزش بنشینیم و بالا و پایین شدن اوضاع مزاجیمان را تاب بیاوریم.

پیشاپیش مراتب امتنان خود را بابت این همکاری صمیمانه اعلام داشته و از درگاه خداوند رزاق مطلوب ترین شیرینی ها را برایتان خاستاریم.

با تشکر
این جانبان

گفته بودم که من در مواردی بیش از دوبار از یه سوراخ گزیده می شم، یکی از این موارد دیدن فیلمی خارج از لیستم به پیشنهاد دیگرانه، دیروز دوباره از سوراخ مذکور گزیده شدم، نمی دونم شما چطور از بین این همه فیلم، فیلم هایی رو برای دیدن انتخاب می کنین و چقدر به توصیه دیگران فیلم می بینین، من تقریبن به ندرت راغب میشم فیلمی که زیاد سر زبون هاس رو ببینم، دلیلش هم اینه که لیست فیلم هایی که مقرر کردم ببینمشون خیلی زیاد شده و به همین خاطر ترجیح می دم ابتدا فیلم های خودم رو ببینم و اگه عمری باقی بود صرف فیلم های دیگه بکنم.

دیروز شوالیه تاریکی رو دیدم، از زمان ساخت فیلم تا به حال اصلن وسوسه نشدم که ببینمش اما این اواخر که سرو کارم با وب گردی بیشتر شده و از علاقه مندی یکی از دوستان مجازی [که اتفاقن در مواردی با سلایقش احساس نزدیکی می کنم] به شوالیه تاریکی آگاه شدم ترغیب شدم فیلم رو ببینم، بعداز تجربه میلیونر زاغه نشین که افتخار آمیتاباچان نشناختن رو ازم گرفت [و هنوز هم افسوس می خورم که چرا دیدمش] به امید اینکه شوالیه تاریکی تجربه میلیونر زاغه نشین رو برام تکرار نخواهد کرد شروع کردم به دیدن فیلم، هرچه فیلم جلو میرفت من عقب تر می رفتم و فاصله ام از فیلم بیشتر می شد، تا جایی که دیدم دیگه نمی تونم مونیتورو ببینم، نمای زیر آخرین نماییه که من از فیلم دیدم:

میتونم حدس بزنم بعد از این صحنه چه اتفاقاتی تو فیلم افتاده، جوکر معرکه میگیره و لابد یکی دو نفر رو هم با قصاوت تمام می کشه و ملت دارن زهره ترک می شن که یه هو سقف داغون میشه و بتمن از توش میاد تو، یا مثلا از تو زمین میاد، ولی محتمل تره که از شیشه بپره تو و همونجوری که بعد از پریدن تو رو زمین افتاده، درنگی می کنه و آروم سرش رو میاره بالا و یه جمله قصار می گه و نمایش دو نفره خیر و شر شروع میشه ، تو این صحنه جوکر و بتمن با هم رو در رو میشن و منطقی تره که هیچ کدوم نتونن به دیگری غلبه کنن چون کلی از زمان فیلم باقی مونده و قراره کلی از این معرکه گیری ها و شیشه شکستن ها اتفاق بیفته.

باورم اینه که برای سرگرم شدن راه های جذاب تری وجود داره که بابتشون مجبور نیستی دو ساعت تمام چشمت رو بدوزی به یه کادر ۱۷ اینچی، این چه معنی ای میده که چون ما باور کردیم که یکی از کارکردهای سینما انتقال معناس، برای فیلمی که اتفاقن یه فیلمه و به اعتقاد من یه جور سرگرمیه فلسفه بافی کنیم و سعی کنیم زمین و زمان رو به هم بدوزیم که این فیلم مفهومی رو هم پشت این همه تعقیب و گریز و بکش بکش در خودش داره؟

سوال دیگه ای که برای من وجود داره اینه که اگه مثلا سینمای ما امکانات هالیوود رو داشت و جمشید هاشم پور می تونست تو فیلم هاش از بالای یه آپارتمان بپره رو سقف یه ماشین و کلن از این جور کارها بکنه، اون وقت مث این جور فیلم ها مورد ستایش همگان قرار می گرفت واین جور تحسین میشد؟ من فکر می کنم اگه همین فیلم با همین مشخصات جایی غیر از هالیوود ساخته می شد نه تنها مورد تحسین قرار نمی گرفت بلکه مورد تمسخر هم قرار می گرفت و این مشخصه هالیووده که سعی کنه که به مدد تبلیغات، نرم نرم مسیر سینما رو به سمت سرگرمی و بلاهت تغییر بده. اشتباه نکنین، اصلن خیال ندارم سلایق جمع رو زیر سوال ببرم، صحبت ازسوال هاست و سوراخ هاو گزیده شدن ها و البته وقت هایی که همینجوری الکی الکی از دست میرن.

پی نوشت: جایی شنیدم که امیر کوستوریتسا در حاشیه فستیوالی به نشانه اعتراض به هالیوود، دی وی دی یکی از فیلم های روز هالیود رو با دست خودش رو صحنه چال کرده، فکر می کنم من هم باید همچین کاری بکنم و فیلم هایی رو به صرف هالیوودی بودن نبینم، حتا اگه اون فیلم یه اتفاق باشه و حتا اگه توسط شخص خداوند متعال ساخته شده باشه.

۱ – چون شما راجر ایبرت نیستین

اینکه یک کسی که شغلش منتقد سینما بودنه یه لیست تاپ n داشته باشه که به مرور زمان آپدیت بشه و فیلم های جدیدی رو به لیست اضافه و به ناچار فیلم هایی رو هم حذف کنه قطعن کار مفیدیه، شخص مفروض با این کار هم  یه فعالیت حرفه ای در راستای شغلش انجام میده و هم  کمکی به دوستداران نقدهاش، اما شما راجر ایبرت نیستین، مجید اسلامی و پرویز جاهد هم نیستین و اصلن منتقد نیستین و طرفداری هم به جز دوستتون که باهاتون رودربایسی داره یا همسرتون که نمیخاد دلتون رو بشکنه ندارین و لزومن کسی پول خرج نمی کنه که از سلایق سینمایی شما آگاه بشه و شما هم بابت انتشار نقدها و سلایق سینماییتون پولی دریافت نمی کنین.

۲ – چون عمل اعلام تاپ n کلا فقط یه بار می چسپه

در هر برهه ای از زندگی تون اگه ازتون بخان تاپ n خودتون رو عنوان کنین مسلما فیلم های خوب زیادی هست که فقط به خاطر بی اطلاعی شما و دیده نشدن، در لیست احتمالی شما جایی نخواهند داشت و وقتی پس از سوختن تنها شانس تون در اعلام لیست، یکی از فیلم های مذکور رو می بینین حسرت ها میخورین که چرا این فیلم رو درلیستتون قرار ندادین و متاسفانه تصحیح لیست تاپ n شما هم با توجه به راجر ایبرت نبودن شما اصلا صورت خوشی بین دوستان و اطرافیان تون نخواهد داشت و همواره به تزلزل عقیده متهم خواهید شد.

۳ – چون ممکنه سوتی بدین

در هر برهه ای از زندگی تون که باشین درک کاملی از سینما نخواهید داشت و ممکنه برداشت شما از یه فیلم که در لیستتون قرار داره به زعم عموم برداشتی غلط باشه و دست بر قضا یک فیلم دیگه رو هم توی لیستتون جا بدین که از لحاظ محتوایی نقطه مقابل فیلم مذکور باشه، حتا اگه این احتمال رو هم بذاریم کنار باز هم احتمالات دیگه ای برای سوتی دادن شما وجود داره، مثلا شما ایرانی هستین و کم و بیش با جو روشنفکرنمایی ما ایرانی ها آشنایی دارین و کم و بیش جرات بیان عقیده خود در مورد اثری که مورد قبول همه واقع شده و شما اون رو مزخرف قلمداد کردین رو ندارین، خب این جور مواقع شما مجبور می شین توی لیستتون مثلا هم هری پاتر(که فیلم محبوب تونه) رو بزارین  و هم خانم های جنگل بلونی (که فیلم محبوب جو روشنفکری اطرافتونه) رو، و این سوتی رو بعدها که فهمیدین هیچ کدام از عبارات سورریالیسم، ریالیسم جادویی، تاویل، موتیف، فرم، اسلاوی ژیژک،چالش، اصولا، اگزیستانسیالیسم، بازی زبانی،بورژوازی وکلماتی از این دست رو با هیچ چسبی به هری پاتر نمی شه چسپوند، درک خواهید کرد، که البته دیگه کار از کار گذشته.

۴ – چون ممکنه بعدن سوتی بدین

حتا اگه شانس داشته باشین یا اندکی هوش شما زیاد باشه و بتونین از سوتی دادن خود هنگام تهیه لیست و انتشار اون جلوگیری کنین باز هم این احتمال وجود داره که در آینده سوتی بدین، مثلا چندساله دیگه که فیلم جدید دیوید لینچ رو می بینین  برای یک بار هم که شده با خودتون رو راست میشین  و به  دوستی می گین که بابا این چه مهملاتیه که این آقا به اسم فیلم به خورد ما میده و اصلن حرف حساب این بشر چیه و …، اون وقت دوستتون امروز شما رو به یادتون میاره و طرفداری ها و فلسفه بافی هایی که شما برای همین مهملات می کردین و مالهالند درایوی که در صدر لیستتون بود رو هی می کوبه توی سرتون، از این احتمال هم اگه بگذریم احتمالات دیگه ای هم وجود داره مثلا شمایی که به خاطر اینکه ۹۰ درصد هیات تحریریه مجله فیلم داستان توکیو رو توی لیستشون گذاشتن این فیلم رو توی لیستتون گذاشتین یه وقتی از دهنتون در میره و لو میدین که اصلن داستان توکیو رو هی ندیدین و اون وقت به خودتون می گین که ای کاش حرف گوش می کردم و تاپ n ی نمی ساختم.

۵ – چون قیاس فیلم ها توسط یک نفر کار جالبی نیست

قبول می کنم شما از فیلمی خیلی خوشتون بیاد و از به فیلم دیگه فقط خوشتون بیاد، چه معیاری برای این دارین که اون دو فیلم رو با هم مقایسه کنین؟ نگین که مولفه های سینمایی رو در نظر می گیرم و مقایسه می کنم که باور نمی کنم، چون شما راجر ایبرت نیستین و پرویز جاهد و مجید اسلامی هم نیستین، حالا دیدین که معیاری برای مقایسه ندارین! مقایسه فیلم ها و نمره دادن به فیلم ها توسط جمع اما به اعتقاد من پذیرفتنی تره.

۶ – چون تعداد فیلم های خوبی که دیدین بیشتر از n است

بزرگترین عددی که در اینجور لیست ها برای n درنظر گرفته میشه عدد ۲۵۰ هست، من یکی که حداقل ۲۵۱ فیلم خوب دیدم که هیچ جوری نمی تونم یکیشون رو حذف کنم که بشن ۲۵۰ تا، حالا چه برسه به اینکه شما از بین صدها فیلم مورد علاقه تون فقط ۱۰ تا رو بخاین انتخاب کنین، تازه بماند که تا دلتون بخاد هستن فیلم هایی که شما شیفته شون هستین و نمی دونین، فقط به این دلیل که از وجود داشتن اون فیلم ها بی اطلاعین.

۷ – چون به قول دوستان امروزی انتخاب تاپ n خز شده

یه وقتی معدود کسایی موبایل داشتن و صرف داشتن موبایل کلاس زیادی رو برای صاحب موبایل به همراه داشت، اما الان شرایطی ایجاد شده که نداشتن موبایل نوعی کلاس رو به شخصیت آدم میده، قضیه  تاپ n هم عین همینه، الان شرایطی ایجاد شده که حتا کسانی که تعداد فیلم هایی که دیدن مثلا از ۱۰ تا تجاوز نمی کنه و مثلا چارچشمی مجذوب ترمیناتور ۷ میشن هم لیست تاپ n خود رو تهیه کرده و با فونت هزار و هفتصد توی وبلاگشون یا به دیوار اتاقشون یا وسط پیشونیشون زدن.  با این وجود هم علاقه ای به تهیه یه لیست دارین؟

۸ – چون اصلا چه کاریه؟

یه کم که از دور به قضیه نگاه بکنین می بینین که اصلا کار بی خودیه این کار، فرض که شما تاپ n خود رو تعیین و اعلام کردین، با توجه به اینکه شما راجر ایبرت نیستین اعلام کردن یا نکردن لیست شما چه تاثیری در معادلات هنری دنیا داره؟ آیا مثلا قرار نگرفتن فیلم آخر آقای اسکورسیزی در لیست شما باعث دلخوری ایشون خواهد شد؟ آیا تا به حال آقای کاپولا بابت قرار گرفتن تمامی پدرخوانده ها در تمامی تاپ n های تاریخ از بنی بشری تشکر کرده؟ آیا این کار شما تاثیری بر میزان محبوبیت و فروش  فیلم های لیستتون خواهد داشت؟ آیا خواننده ای که لیست شما رو می خونه ترغیب میشه که فیلم های مورد علاقه تون رو ببینه؟ یا ترغیب میشه که اون ها رو نبینه؟ آیا خواننده ای که ترغیب شده ببینه اصلا به اون فیلم ها دسترسی داره که ببینتشون؟ آیا خواننده ای که ترغیب شده نبینه اون فیلم ها رو داره که از بین ببرتشون؟ و سوالات بسیاری از این دست.

بنابراین بهتون توصیه می کنم بنا به ۸ دلیل فوق اگه قصد دارین تاپ n خود رو معرفی کنین دست نگه دارین و اگه از دستتون در رفته و منتشرش کردین هیچ اشکالی نداره انسان جایز الخطاس، همین الان نسبت به از بین بردن لیستتون اقدام کنین و به جای این حرف ها بیاین دور هم نظراتمون رو در مورد فیلم هایی که دیدیم (چه خوب و چه بد) با هم به اشتراک بذاریم، این وسط قطعن یه چیزی من یاد میگیرم و شایدهم یه چیزی تو، و کلن به هممون بیشتر خوش میگذره.

پی نوشت: تایپ کلماتی مانند ریالیسم با این املا فقط به دلیل پیدا نشدن کاراکتر حمزه تو اوبونتو توسط منه و نه چیز دیگه!

کم نیستن کارگردان هایی که تو دوران هنریشون فقط یک اثر قابل قبول از خودشون به جا می ذارن، آمنابار هم بی شک یکی از این دست کارگردان هاس، اگه از دریای درون لذت بردین و قصد دیدن آگورا رو دارین بهتون توصیه می کنم دست نگه دارین چون فیلمیه به غایت مزخرف، یک فیلم شلوغ پلوغ بی خود که تنها چیزی که ازش می شه درآورد اینه که یه وقتی یه جایی سر ادیان مختلف دعوایی بود و تو اون گیر و دار یه خانمی هم بود که به نجوم و هندسه علاقه مند بود.

پی نوشت: چند وقتیه هاردم در شرف ترکیدنه و هر شب باید زمانی رو صرف باز کردن جا برای دانلود فایل های جدید بکنم، امشب بعد ازدیدن آگورا بی درنگ همه فیلم های آمنابار (حتا دو فیلم اولش رو که ندیده بودم) به جز دریای درون رو دلیت کردم و الان خوشحالم که چندشبی راحت خواهم بود!